Głównym celem projektu było wyposażenie dzieci i młodzieży z terenów wiejskich w narzędzia osobiste ułatwiające im satysfakcjonujące podejmowanie ról społecznych i korzystanie z dóbr kultury i nauki, a w szczególności: - wzrost poczucia własnej wartości; - podniesienie podstawowych umiejętności życiowych tj. interpersonalnych, komunikacyjnych, umiejętności współpracy, asertywnych, rozwiązywanie konfliktów bez przemocy; - wykształcenie umiejętności podejmowania decyzji z uwzględnieniem krytycznego myślenia; - umiejętności podejmowania decyzji z uwzględnieniem krytycznego myślenia; - umiejętności samoobserwacji, autorefleksji, umiejętności korzystania ze swoich mocnych stron; - kształtowanie zainteresowań poprzez udział w wyjazdach do instytucji kultury i nauki; - zmiana nawyków żywieniowych.

Realizatorami programu, obejmującego dzieci z: Zespołu Szkolno – Przedszkolnego w Borucinie, Zespołu Szkolno – Przedszkolnego w Wojnowicach, Przedszkola w Krzanowicach i Zespołu Szkół w Krzanowicach, byli pedagodzy i psycholodzy z Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Raciborzu.

W trakcie seminarium zebrani wysłuchali historii programu, który przedstawił Marcin Kandziora – Gminny Inspektor Oświaty w Krzanowicach oraz trzech referatów: „Projekt jako całościowy system oddziaływań” wygłoszony przez Margit Dereń, „Efekty Projektu” przedstawione przez Beatę Kołodyńską i „Wpływ czasowej nieobecności rodziców na funkcjonowanie psychospołeczne dzieci” zaprezentowany przez Danutę Hryniewicz.

Beneficjenci programu, mówiła Margit Dereń, były dzieci od sześciolatków (uświadomienie uczuć, przybliżenie emocji; jak sobie z nimi radzić?), poprzez uczniów szkoły podstawowej (kultura bycia, uczucia, poczucie bezpieczeństwa – klasy I – III i zdobywanie wiedzy o sobie – klasy IV – VI), kończąc na uczniach gimnazjum (samoświadomość, – poczucie własnej wartości, sztuka budowania więzi).

Realizacja programu, mówiła dalej Margit Dereń, pozwoliła u uczniów na dokonanie kilku ustaleń: „- przestrzeganie zasad, doświadczenie współpracy i współdziałania dawały poczucie bezpieczeństwa, równych szans poczucia odpowiedzialności za siebie i za klasę; - emocje dziecka dojrzewają przez cały okres dzieciństwa i początek dojrzewania, dzieciństwo i dojrzewanie są okresami krytycznymi dla tworzenia się nawyków, które kierują życiem; - kształtowanie umiejętności społecznych i życiowych poprzez kształcenie emocjonalne jest szczepionką, która uodparnia na całe życie. Rekapitulując: Program edukacji emocjonalnej powinien zaczynać się we wczesnym okresie życia dziecka, jego poszczególne etapy powinny być dostosowane do wieku dziecka, powinny trwać przez cały czas nauki i łączyć wysiłki szkoły, rodziny i całej społeczności”.

Beata Kołodyńska omówiła formy poszczególnych zajęć skierowanych do określonych grup wiekowych i formy ich ewaluacji. I tak.: „Karuzela uczuć”, „Magiczne słowa” „Trening przeciwdziałania przemocy”, „Bądź bezpieczny” to tematy zajęć dla dzieci 6-letnich i uczniów klas I-III szkoły podstawowej, wyrażane w formie rysunkowej oraz obserwacji nauczycieli i prowadzących. Pozostałe zajęcia ewaluowane były w formie: ankiety, kwestionariusza, obserwacji nauczyciela, obserwacji prowadzących zajęcia i wypowiedzi uczestników zajęć, a tematyka obejmowała: „Jak radzić sobie ze stresem ?” – klasy IV i VI; „Twórcze rozwiązywanie konfliktów” – klasy IV, „Agresja stop. Przyjaźń na start – klasy V; „Budowanie poczucia własnej wartości” – klasy I-II gimnazjum; „Pokochać siebie” – zajęcia z dziewczętami klas I-III gimnazjum; „Świadome wybory” – zajęcia z chłopcami klas I-III gimnazjum.

We wnioskach końcowych Beata Kołodyńska podkreśliła: „- Zajęcia warsztatowe realizowane w ramach Programu dały dzieciom i młodzieży gminy Krzanowice możliwość doświadczenia innej relacji z osobami dorosłymi gdzie nie są one osobami oceniającymi, lecz pełnią rolę wspierającą. Zapotrzebowanie na kontynuację tego typu zajęć sygnalizowali sami uczniowie (np. socjoterapia). – Zajęcia pozwoliły doświadczyć i nawiązać nowe relacje między dziećmi, gdzie bez przemocy, uprzedzeń sąsiedzkich czasem głęboko zakorzenionych w relacjach szkolnych dzieci mogły inaczej „zaistnieć” – bez stereotypów, ograniczeń. – Potrzeba obserwacji uczniów zwłaszcza pod kątem: zagospodarowania wolnego czasu, korzystania z gier komputerowych oraz wzbogacania ich zainteresowań. – Budowanie systemu całościowego wsparcia (rodzice, pedagog, wychowawcy, nauczyciele i wszyscy pracujące z dziećmi).

Natomiast Danuta Hryniewicz w swoim wystąpienia przedstawiła konsekwencje dla dziecka (m.in. zwiększenie lęku i niepokoju, trudności w nauce, zmiana motywacji do nauki, zmniejszenie poczucie bezpieczeństwa, poczucie winy, poczucie porzucenia, tęsknota) i dla współmałżonka (m.in. brak wsparcia, stres, obciążenie, osłabienie lub zerwanie więzi z mężem lub żoną, poszukiwanie „obiektu zastępczego”) i innych dorosłych opiekującymi się nim ( przeciążenie, brak sukcesów wychowawczych, niezgodność z rolą) oraz co się dzieje z dzieckiem w czasie, gdy jedno (mama lub tata) albo oboje rodzice podejmują pracę za granicą, a w konsekwencji opuszczenia rodziny i konkludowała: „Jak wskazują badania w tak rozdzielonych rodzinach wyraźnie wzrasta ilość problemów małżeńskich i rodzinnych, wiele rodzin jest rodzinami tylko formalnie, a część rozpada się (w ostatnich latach wyraźnie wzrosła ilość rozwodów) Konsekwencje tej sytuacji ponoszą dzieci niezależnie od wieku – tłumaczenie rodziców, że „małe dziecko nie rozumie, nie przeżywa, a duże rozumie i cieszy się z wyjazdu rodzica” jest nieprawdziwe”.

Seminarium stało się okazją, by na bazie realizacji programu „Świat jest ze mną” spojrzeć na szansę i zagrożenia rozwoju dzieci i młodzieży.

Spotkanie przygotowała Gminna Komisja Rozwiązywania problemów Alkoholowych w Krzanowicach we współpracy z Zespołem Świetlic Opiekuńczo – Terapeutycznych.