- link do wersji niemieckiej

- link do wersji czeskiej

Miejscowość położona 7 km od Raciborza, popularna dzięki znajdującemu się tam międzynarodowemu przejściu granicznemu pomiędzy Polską, a Czechami. Na jej terenie odkryto ślady pobytu ludów z okresu paleolitu. Znaleziska pochodzące z pierwszych epok naszej ery (okresu wpływów rzymskich) świadczą o tym, że w rejonie Pietraszyna istniała osada kultury przeworskiej. Niestety nie zachowały się żadne informacje dotyczące wsi w średniowieczu ani w późniejszych stuleciach.

W XIXw. wybudowano w Pietraszynie kaplicę św. Barbary, m.in. dzięki fundacji Jana Trulleya, jako dziękczynienie za otrzymane łaski.

Wieś zamieszkuje obecnie ok. 390 mieszkańców. Istnieje 58 indywidualnych gospodarstw rolnych o powierzchni 380, 73 ha oraz 47 nieruchomości rolnych o powierzchni.92610 m2.

Kościół jako świadectwo wiary

Z historycznych zapisków wynika, że w 1652 roku Pietraszyn został przyłączony do parafii w Sudicach. Gdzie należał wcześniej - źródła milczą. Stan ten trwał blisko trzysta lat, do 1925 roku.

Odłączenie - 20 stycznia - Kraju Hulczyńskiego od powiatu raciborskiego i włączenie go do powstałej Republiki Czechosłowackiej spowodowało, że od 1925 roku dotychczasowa parafia i najbliższy kościół znalazły się po drugiej stronie granicy. Nie mamy niestety żadnych potwierdzonych informacji, żeby do 1884 roku istniał w miejscowości jakiś obiekt sakralny. W wyżej wzmiankowanym roku wybudowana została, z fundacji mieszkańca wsi Trulley'a, kaplica.

W kaplicy Msze Św. odprawiane były nieregularnie, a niedogodności związane z uczestnictwem w Ofierze w krzanowickim kościele spowodowały, że mieszkańcy podjęli decyzję o budowie świątyni na miejscu. Rozpoczęto poszukiwania dogodnego miejsca, na którym można by usytuować cmentarz, a w przyszłości i kościół. Za najlepszą lokalizację uznano grunty Teofila Ternki, które kupiono za 1500 marek. Kolejnym krokiem była budowa kościoła. Wieś, na skutek zabiegów mieszkańców, otrzymała na inwestycję dotację rządową w wysokości 30 tyś. marek. Kwota ta następnie zwiększyła się o kolejne 3000 marek po doliczeniu odsetek.

W 1929 roku zaczęto zwożenie materiałów, a rok później poświęcono kamień węgielny. Roboty budowlane prowadzone były pod nadzorem Franciszka Sichmy, zaś nadzór państwowy sprawował Hellerman. Zrobienie okien i stropu zlecono majstrowi stolarskiemu Slawikowi z Krzanowic. Podstawę ołtarza wykonano z marmuru sprowadzonego z Opawy. Rzeźba św. Barbary w ołtarzu głównym, jak również ołtarze boczne, są autorstwa Rostka z Raciborza.

Mimo dotacji ze strony państwa, budowa i wyposażenie kościoła nie byłoby możliwe, bez wsparcia i fundacji samych mieszkańców. Ambonę i monstrancję ufundowała Józefa Gotzman, baldachim - Wyschony, krzyż cmentarny - Jan i Anna Kupkowie, chrzcielnicę - Antoni Herber, chorągwie - Adolf Kreis, latarnie procesyjne - Wilhelm Bartusch, ołtarz Serca Jezusowego - Karol Ludwig, ołtarz maryjny - Kotulla. Fundusze na zakup dzwonów zebrano poprzez dobrowolne opodatkowanie się wszystkich mieszkańców w zależności od wielkości posiadanych gruntów. Poświęcenia dzwonów wykonanych w Kolonii (św. Urbana, św. Barbary i św. Józefa) dokonał 11 października 1932 roku wikariusz generalny na niemiecką część diecezji ołomunieckiej, ks. prałat Józef Marcin Nathan. Tydzień później (18 października) sufragan ołomuniecki, ks. biskup Józef Schinzel, dokonał konsekracji nowego kościoła.

Kościół pod wezwaniem św. Barbary jest jedynym przykładem budowli w stylu kubistycznym na ziemi raciborskiej.

Powyższy tekst został opracowany w oparciu folder informacyjny "KRZANOWICE I OKOLICE czyli RZECZ O GMINIE" napisany przez państwa Anny i Władysława Płonka i wydany przez UM w Krzanowicach.