- link do wersji niemieckiej

- link do wersji czeskiej

Nazwa miejscowości wywodzi się od lasu, boru. Leży ona 13 kilometrów od Raciborza i 2 kilometry od Krzanowic. W zachowanych źródłach po raz pierwszy wzmiankowana jest w 1302 roku, w dokumencie Herberta z Folsztyna. Wieś i znajdujący się tu dwór  Twardawiec wielokrotnie zmieniał właścicieli, m.in. w 1377 roku stanowiła własność Peszka z Kuchelnej, a przed 1629 rokiem dwór był własnością Adama Wacława Podsztackiego, właściciela Bolesławia. Później właścicielami byli m.in. Konrad Herzog (od 1407r.) i rodzina Schelich, która sprzedała wieś Mikołajowi z Krzanowic. W 1679 roku wieś stała się własnością Karola Maksymiliana Lichnowskiego, pana Chuchelnej, Piśtu, Bolesławia i Owsiszcz. Dwór, przed rokiem 1629, był własnością Adama Wacława Podsztackiego i po wielu perypetiach, w 1732 roku, trafił ponownie w ręce rodziny Lichnowskich.

Kościół jako świadectwo wiary

Historia Kościoła p.w. św. Augustyna jest stosunkowo krótka. Liczy ona bowiem niespełna sto lat. Aż do czasu jego wybudowania mieszkańcy wsi należeli do parafii Św. Wacława w Krzanowicach. Z inicjatywy tamtejszego proboszcza ks. Augustyna Kwiatka w 1899 roku, za zgodą władz gminy, utworzono zarząd kościelny. Jego przewodniczącym został ks. A. Kwittek, zastępcą Franz Kaszny i Franz Handzlik, a członkami byli: Jakub Gajda, Franz Nowak, Josef Kutsy i Nikolaus Foitzik. Wcześniej, bo w 1894 roku, hrabia Lichnowski podarował wsi 6 morgów pola.  Na ziemi tej wzniesiono szkołę, kościół, plebanię i cmentarz. Ponadto hrabia Lichnowski przekazał w latach 1905 i 1906 darowiznę w wysokości 15000 marek. Tyleż samo zebrała w 1904 roku parafia. Wykonanie projektu kościoła zlecono Augustynowi Klimankowi, zaś mistrz murarski i cieśla Josef Holuschka z Beneschowa był odpowiedzialny za przebieg budowy świątyni i plebanii.

Wiosną 1904 roku na placu kościelnym rozpoczęto wypalanie cegły. 28 sierpnia 1904 roku (w dniu św. Augustyna) położono kamień węgielny pod budowę świątyni, a już wiosną 1905 roku kościół stał w surowym stanie. Uroczystego poświęcenia świątyni i cmentarza dokonał, 3 kwietnia 1906 roku , ksiądz dziekan Kameradek oraz wprowadził na urząd proboszcza ks. Josefa Hlubka ( powołanego pismem z dnia 20 marca 1906 roku przez ołomunieckiego biskupa). Prawdopodobnie kościół został konsekrowany przez biskupa dopiero 22 lipca 1908 roku przy okazji wizyty połączonej z udzieleniem sakramentu bierzmowania. Niestety kronika parafialna nie odnotowała tego wydarzenia.
Ołtarz główny, wykonany w Kolonii, ufundował ks. Kwiatek. Ołtarze boczne wykonano w Ołomuńcu, a stacje Drogi Krzyżowej w Raciborzu. 20 kwietnia 1913 roku Franz Kaschny za wysoko ceniony wkład w budowę kościoła otrzymał order papieski "Pro ecelesia et puntifice".

Szkoła i jej historia

Na podstawie materiałów źródłowych ustalono, że już w XVIII wieku 30 uczniów z Borucina uczęszczało do szkoły parafialnej w Krzanowicach. Na początku XIX wieku prowadzono w Borucinie naukę w miejscowej gospodzie, a nauczyciel Braschke z Krzanowic przychodził tu dwa razy w tygodniu. Pierwszą szkołę wybudowano w Borucinie w roku 1822. Jej mecenasem był hrabia Karl-Max von Lichnowsky. Wówczas też zatrudniono Johana Stajka - pierwszego etatowego nauczyciela. Już wkrótce, pod koniec XIX wieku, ze względu na ciasnotę sal lekcyjnych i brak miejsca na boisko szkolne, ówczesne władze oświatowe zaleciły budowę nowego budynku. W 1892 roku zawiązała się grupa inicjatywna budowy nowej szkoły, pod patronatem hrabiego Lichnowskiego, który pokrył 1/3 kosztów budowy oraz dostarczył drzewo ze swych lasów, i podarował plac pod zabudowę. Pozostałą część kosztów uiściła gmina.

Budowę szkoły, przy bardzo dużym zaangażowaniu mieszkańców, rozpoczęto w 1898 roku. Prace szybko posuwały się naprzód, ukończono je już wiosną 1899 roku. Powstała szkoła dwuklasowa, wraz z dwoma mieszkaniami dla rodzin nauczycielskich oraz pomieszczeniami gospodarskimi. Jej poświęcenia dokonano 3 kwietnia 1899 roku. Pierwszym kierownikiem został Adolf Schuppik. Od 1903 roku w Borucinie zatrudnionych było już trzech nauczycieli, a w 1910 - czterech.

Po drugiej wojnie światowej organizatorem polskiej szkoły był Robert Lukas. Naukę w niej rozpoczęto w 1946 roku. Aż do roku szkolnego 1959/1960 pracowało w placówce czterech nauczycieli, od 1964/1965 - pięciu, a następnie - siedmiu. W związku z utworzeniem klasy ósmej w 1967 roku, pogorszyły się warunki lokalowe. Nauka odbywała się na trzy zmiany i trwała do godz. 17.00. W latach siedemdziesiątych przeprowadzono remont kapitalny obydwu budynków. Powstały dwie odrębne placówki - przedszkole i szkoła. W czasie remontu uczniowie uczęszczali do szkoły w Bojanowie i w Krzanowicach. Prace remontowe rozpoczęto 10 czerwca 1976 roku, a zmodernizowany budynek szkolny oddano do użytku 10 stycznia 1978. Posiadał on 10 pomieszczeń, w tym 6 izb lekcyjnych, nową klatkę schodową, zaplecze sanitarne i centralne ogrzewanie.

W tym czasie utworzone zostały zbiorcze szkoły gminne.

Szkoła Podstawowa W Borucinie została Punktem Filialnym Zbiorczej Szkoły Gminnej w Krzanowicach. Obniżono także system organizacyjny szkoły z ośmiu klas na sześć. Uczniowie klas VII i VIII musieli dojeżdżać do Krzanowic.

Od września 1987 roku Punkt Filialny przekształcono w samodzielną szkołę o tym samym stopniu organizacyjnym. W latach 1988-1992 nastąpiła kolejna rozbudowa szkoły, jej kubatura zwiększyła się dwukrotnie. Powstała pełnowymiarowa sala gimnastyczna z zapleczem sanitarnym, dwie klasopracownie i szatnia. Zmodernizowano również kuchnię i kotłownię. 29 maja 1989 roku nadano szkole imię Janusza Korczaka. W latach 1990-1999 Szkoła Podstawowa w Borucinie była ośmioklasowa. Na skutek wprowadzonej reformy oświaty w Borucinie utworzono sześcioklasową szkołę, a w 2003 roku przeniesiono do budynku szkolnego przedszkole i utworzono Zespół Szkolno-Przedszkolny.

Szkoła posiada m.in. sześć sal lekcyjnych, salę gimnastyczną, salkę biblioteczną oraz boisko wielofunkcyjne i plac zabaw. Godziny do dyspozycji dyrektora przeznaczono na zajęcia Szkolnego Koła Sportowego, kółka informatycznego, matematycznego, języka angielskiego, zespołu wokalnego oraz na edukację regionalną i plastyczną.

Powyższy tekst został opracowany w oparciu folder informacyjny "KRZANOWICE I OKOLICE czyli RZECZ O GMINIE" napisany przez państwa Anny i Władysława Płonka i wydany przez UM w Krzanowicach.